Kultura i prawa Głuchych

ENGLISH BELOW

Prawa człowieka są uniwersalne, niepodzielne i wzajemnie powiązane. Prawa obywatelskie, ekonomiczne i kulturalne dotyczą niesłyszących tak samo, jak każdego innego człowieka. Przysługują każdemu, bez względu na płeć, pochodzenie narodowe lub etniczne, religię, język lub inny czynnik, taki jak niepełnosprawność lub głuchota. Osobom niesłyszącym powinno przysługiwać  prawo do posługiwania się językiem migowym, korzystania z tłumaczy i otrzymywania edukacji dwujęzycznej. Niestety, z powodu społecznych uprzedzeń i błędnych założeń, prawa osób niesłyszących są często ignorowane lub wręcz im odmawiane, zwłaszcza w krajach rozwijających się.

Głusi przed duże „G”

Słowo „Głuchy” pisane wielką literą, oznacza członka społeczności, dla której język migowy jest pierwszym (lub preferowanym) sposobem porozumiewania się. Do tak rozumianych Głuchych mogą należeć osoby całkowicie niesłyszące, niedosłyszące, a także CODA pozytywni, czyli słyszące dzieci niesłyszących rodziców akceptujące społeczność Głuchych. Zazwyczaj nie zdarza się, aby dołączyły do tej społeczności osoby, które ogłuchły w późnym wieku.

Kultura Głuchych jest obecna na całym świecie. Nie opiera się ona na bliskości geograficznej, jak na przykład kultura włoska czy kultura francuska. Kultura osób Głuchych to zbiór nie tylko przekonań społecznych czy sposobu zachowania, ale również sztuka, tradycja literacka, historia oraz wspólne wartości i instytucje społeczne dedykowane Głuchym, w których język migowy jest głównym narzędziem komunikacji. Społeczność  Głuchych jest dumna ze swojej tożsamości, nie rozpatruje jej przez pryzmat niepełnosprawności lub choroby. Jednak należy zaznaczyć, że nie ma jednej jednorodnej kultury Głuchych, tak samo jak nie ma jednego języka migowego. Społeczności Głuchych na całym świecie jest wiele,  używają one rożnych form języka migowego i mają różne normy kulturowe. Kultura ta krzyżuje się z narodowością, wykształceniem, pochodzeniem etnicznym, płcią, klasą, orientacją seksualną i innymi znacznikami tożsamości, prowadząc do kształtowania się kultury, która jest z jednej strony dosyć niewielka, a z drugiej niesamowicie wręcz różnorodna.

Osoby niesłyszące, które uczą się w stacjonarnych szkołach dla osób niesłyszących, po ukończeniu studiów rozwijają własną sieć kontaktów  z niesłyszącymi, aby pozostawać w kontakcie z nimi. Część z nich stara się o pozycje liderów w społeczności Głuchych, organizując zawody sportowe, imprezy społecznościowe i tym podobne aktywności dla osób Głuchych, by stać się ważnym członkiem swojej społeczności. W ich interesie jest również zadbać o to, aby ich język i dziedzictwo były przekazywane innym rówieśnikom oraz kolejnym pokoleniom. Tworzą również więzi z rodzicami i rodzeństwem dzieci niesłyszących, aby wzmocnić i poszerzyć krąg społeczności dzieci niesłyszących.

Kultura, samoakceptacja i tożsamość

Język i kultura są ze sobą powiązane. Język migowy ma kluczowe znaczenie dla każdej osoby niesłyszącej, zarówno dla dziecka, jak i osoby dorosłej, by umożliwić rozwój intelektualny, społeczny, językowy i emocjonalny. Niemniej, aby naprawdę zinternalizować język, musi istnieć osadzona w języku kultura. Każda grupa językowa i kulturowa ma swój własny sposób wyrażania tego, w jaki sposób widzi i interpretuje świat oraz wchodzi z nim w interakcję.

Kultura Głuchych spełnia wszystkie pięć socjologicznych kryteriów definiowania kultury. Sposób komunikacji odnosi się do rodzimego wizualnego języka kultury osób niesłyszących, z własną składnią (gramatyka lub forma), semantyką (słownictwo lub treść) i pragmatyką (społeczne zasady użytkowania). W przypadku osób niesłyszących obejmuje to odpowiednie zwrócenie czyjejś uwagi, bezpośredni kontakt wzrokowy, czy prawidłowe stuknięcie w ramię. Normy zachowania często powodują międzykulturowe konflikty między osobami niesłyszącymi a słyszącymi, nieświadomymi tego, jak ich normy mogą wpływać na interakcje i wzajemne postrzeganie intencji.

Tożsamość jest jednym z kluczowych elementów osobowości. Samoakceptacja osoby Głuchej i bycie dumną ze swojej kultury i dziedzictwa oraz świadomość wkładu w swoją społeczność są dla niej kluczowe. Komunikacja nie jest barierą dla osób niesłyszących podczas interakcji w społeczności Głuchych, ponieważ nie muszą oni polegać na tłumaczu. Daje to ogromne możliwości rozwoju umiejętności społecznych, przywództwa i poczucia własnej wartości. To ważne, aby głuche dzieci spędzały razem czas, uprawiały sport, chodziły do szkoły i uczyły się. Podczas interakcji w społeczności Głuchych, w której kultura ta jest normą, ludzie niesłyszący są w środowisku inkluzywnym. Kultury głuchoniemych nie uczy się ani bezpośrednio, ani pośrednio poprzez okresowe doświadczenia. Kultura głuchoniemych jest niezbywalną częścią życia codziennego – jak oddychanie.

Prawa osób niesłyszących

Dostęp do języka migowego jest podstawowym prawem człowieka uzyskiwanym przy urodzeniu. Osoby niesłyszące powinny mieć dostęp do języka migowego od dnia urodzenia. Jeśli nie zostanie on zapewniony, osoby niesłyszące nie mogą być równe w społeczeństwie. Na świecie nie ma jednego języka migowego, są ich setki, a każdy z nich jest wyjątkowy i niezależny od języka mówionego. Na przykład amerykański język migowy różni się od brytyjskiego, ale oficjalnym językiem obu krajów jest angielski. Innym przykładem jest niemiecki język migowy, który różni się od języka migowego w Austrii, chociaż w obu krajach niemieckim jest pierwszym językiem. W niektórych krajach jest nawet więcej niż jeden język migowy. Ważne jest więc, by promować język i kulturę Głuchych za pomocą dostępnych środków i metod edukacyjnych. Dlatego też Światowa Federacja Głuchoniemych zdecydowanie opowiada się za edukacją dwujęzyczną.  Postuluje ona, aby wszyscy niesłyszący mieli dostęp do edukacji dwujęzycznej, wykorzystując  komunikację językową jako instrukcję, a jednocześnie kładąc nacisk na używanie języka pisanego w danym kraju. Niestety, w rzeczywistości tylko około 1-2% osób niesłyszących na całym świecie ma dostęp do edukacji w języku migowym.

Aby podejmować świadome decyzje, potrzebujemy dobrej i wiarygodnej informacji o świecie. Zbyt często brak dostępu do języka migowego uniemożliwia osobom niesłyszącym dzielenie się i uczenie z innymi. Informacje i komunikacja na całym świecie powinny być dostępne z tłumaczeniem na język migowy oraz z napisami. Kluczowym czynnikiem dostępu do usług publicznych, takich jak opieka zdrowotna, zatrudnienie, opieka społeczna lub inne usługi rządowe, jest zapewnienie dostępu do tłumaczy języka migowego. Znajomość języka migowego i zapewnianie tłumaczy pozwoliłoby ​​osobom niesłyszącym wykonywać prawie każdą pracę, która odzwierciedlałyby ich zainteresowania i kompetencje.

Deaf Culture and Deaf rights

Human rights are universal, indivisible, and interconnected. Human rights are important for Deaf people – Deaf people have the proper to exercise civil, political, economic, and cultural rights equally with all. They belong to all people, no matter gender, national or ethnic origin, religion, language, or another status like disability or deafness. The deaf has the proper to use sign language, have an indication language interpreter, and receive bilingual education. Unfortunately, because of societal prejudices and wrong assumptions, the rights of deaf people are often ignored or denied, especially in developing countries.

Bid ‘D’ Deaf vs. little ‘d’ deaf

The word ‚Deaf’ with a capital ‚G’ denotes a member of a community for whom sign language is the first (or preferred) way of communication. Deaf understood in this way may include people who are completely deaf, hard of hearing, and positive CODA, i.e. hearing children of deaf parents who accept the Deaf community. Usually, people who become deaf at a later age will not join this community.

Deaf culture is everywhere in the world. It is not based on geographic proximity for example: Italian culture or French culture. This culture is a set of social beliefs, behaviors, as well as art, literary traditions, history, values and shared institutions of communities that are being influenced by deafness and which use sign language as a main way of communication. The community takes pride in their identity rather than a disability or disease. There is not just one homogeneous deaf culture. There are many distinct deaf communities around the world, which use different sign language and with different cultural norms. Deaf culture intersects with nationality, education, race, ethnicity, gender, class, sexual orientation, and other identity markers, leading to a culture that is at once quite small and also tremendously diverse.

Deaf people who are educated at residential Deaf schools develop their own Deaf network once they graduate, to keep in touch with everyone. Most of them go on to take on leadership positions in the Deaf community, organize Deaf sports, community events, etc. and become the core of the Deaf community. They ensure that their language and heritage are passed to other peers and to the next generation. They also form links with parents and siblings of Deaf children to strengthen and enlarge the community circle for Deaf children.

Self-acceptance, culture & identity

Language and culture are interrelated. Sign language is central to any Deaf person, child or adult for their intellectual, social, linguistic and emotional growth but to truly internalize the language, they must have the culture that is embedded in the language. Every linguistic and cultural group has its own way of seeing and expressing how they see and interpret the world and interact in it.

Deaf culture meets all five sociological criteria for defining a culture. Language refers to the native visual cultural language of Deaf people, with its own syntax (grammar or form), semantics (vocabulary or content) and pragmatics (social rules of use). For Deaf people, it includes getting someone’s attention appropriately, using direct eye contact and correct use of shoulder tapping. Norms of behavior often cause cross-cultural conflicts between Deaf and hearing people when the individuals are unaware of how their norms may be affecting their interactions and perceptions of each other’s intents.

Identity is one of the key components of the whole person. Accepting that one is Deaf and is proud of his/her culture and heritage and a contributing member of that society is key to being a member of the cultural group. Communication is not a barrier for Deaf people when interacting in the Deaf community because they do not have to depend on an interpreter. This permits great opportunities for social skills, leadership and self-worth to flourish. It is all about Deaf children mingling together, playing sports and studying and learning together. When interacting in the Deaf community where Deaf culture is the norm, Deaf people are truly in an inclusive environment. Deaf culture is not taught either explicitly or implicitly through periodic experiences. Deaf culture is lived on a daily basis – like breathing.

Deaf’ rights

Accessing sign language is basic human rights gaining at birth. Deaf people have access to sign language from birth. If there is no access to sign language deaf people cannot be equal in society. Access to sign language gives deaf people access to the world.

Language and culture are attached, and sign language(s) is a significant component of deaf culture and the deaf identity. Sign language is vital to every deaf person’s cognitive, social, emotional, and linguistic growth.

The World Federation of the Deaf strongly supports that all deaf people should access to bilingual education, which uses linguistic communication as an instruction while equally emphasizing the use of written languages in that country. In the world, there is not one sign language, there are hundreds, and each of one them is unique and independent that spoken language.  For example, American sign language is different than British sign language but both countries’ official language is English, or Germany sign language is different than Austria sign language although both countries speak the German language. Even some countries have more than one sign language. Sign language and deaf culture must be promoted through means and methods of education.  As such, the WFD strongly advocates for bilingual education. Only about 1-2 % of deaf people around the world have access education through sign language.

To make informed decisions, we need an informed world. Too often, lack of accessibility bars deaf people from sharing and learning information with others. Information and communication across all the world should be accessible with sign language interpreting, subtitling, and/or close captioning. A key factor to accessibility for public services such as healthcare, employment, social welfare, or any other government services is the provision of and access to sign language interpreters. Sign language proficiency for communication and provision of interpreters means that deaf people can do almost any job. It is important for deaf people to equally aspire to secure jobs that reflect their interests and competency.

Komentarze

Ułatwienia dostępu
pl_PLPolish
en_GBEnglish pl_PLPolish

Zapisz się!

Chcę otrzymywać newsletter
(Możesz wypisać się w każdej chwili)